درباره بهروز بوچانی

بهروز بوچانی اتفاقا یک نمونه درست و دقیق مهاجر است. او به معنای واقعی مصر بر مهاجرت است؛ سرسختانه در گذر سال های سخت زندگی اردوگاهی به بدترین و فجیع ترین وضع(چیزی شبیه اردوگاه اسرای جنگی) مانده و برای حق ساده ای همچون اقامت در سرحدات یک کشور دیگر با خودش و قوانین و شرایط و روزگار و سرنوشت می جنگد. 

به گمانم فرق او با دیگر مهاجران عادی این همه سال در دو چیز است: 

اول-علی رغم اینکه ناراضی است، نا امید نیست و برای خواسته خود شبانه روز تلاش می کند .

دوم- او راوی یک بخش مهم از تاریخ مهاجرت بزرگ ما ایرانیان است. 

آخر ما را به گینه نو چه کار بود اگر مهاجرت بزرگمان شکل نمی گرفت؟!

حالا بهروز به دقیق ترین شکل ممکن روایتگر دقیق بخش مهمی از این پریشان حالی ما ایرانیان است. 

او پیش از این فیلمی نیز با موبایل ساخته بود و همچون کتابش از کمکی خارج از اردوگاه برای ویرایش و پیرایش حرفه ای آنچه ثبت کرده، بهره گرفته بود. این ثبت هوشمندانه و کمک گرفتن از افراد حرفه ای منجر به این شده که گزارش ها و مشاهدات او در قالب فیلم و کتاب جلوه بیشتری پیدا کند و با مخاطبان زیادی در سراسر دنیا ارتباط برقرار کند.

بهروز بوچانی نمونه یک مهاجر مسئول، امیدوار و خستگی ناپذیر در مبارزه برای احقاق حقوق انسانی خودش در این کره خاکی است.

به احترام این مهاجر باید کلاه از سر برداشت.


پ.ن:

بهروز بوچانی (زادهٔ ۱۹۸۳، ایلام) روزنامه نگار و نویسنده ایرانی کرد است.روایت او گه باعنوان «دوستی جز کوهستان ندارم»که در یک اردوگاه پناهندگان در جزیره مانوس نوشته شده، برنده گران‌ترین جایزه ادبی استرالیا، جایزه‌های ویکتوریا برای ادبیات و ویکتوریا برای آثار غیرداستانی  ۲۰۱۹ مجموعاً به ارزش ۱۲۵،۰۰۰ دلار استرالیا شد.او برای شرکت در مراسم جایزه اجازه نیافت از اردوگاه مانوس خارج شود.او از سال ۲۰۱۳ در مانوس گرفتار . منتظر اعلام پذیرش درخواست مهاجرت به استرالیا است.

/ 0 نظر / 456 بازدید